Tagarchief: Ans van den Muijsenbergh

ooievaartje van ma Ans definitief

Helaas helaas, ook het Florence Nightingale instituut weet nix over het ooievaartje van ma Ans.

Deze mail ontvingen we:

We hebben uw mail in goede orde ontvangen, waarvoor dank. U heeft een mooie pagina over uw moeder gemaakt, complimenten. Wat uw vraag betreft, kan ik u melden dat wij inderdaad regelmatig insignes ontvangen van overleden verplegers en verpleegsters. In alle gevallen staat daar dan bij van wie het insigne ooit geweest is. Meestal schrijft de familie de namen erbij, soms de notaris als er geen familie meer is. In het geval van uw moeder denk ik niet dat wij het insigne hebben ontvangen. Wij bestonden als Stichting in 1993 alleen nog op papier en hadden geen bekendheid als het ging om objecten verzamelen. Dat is pas sinds 2002 het geval. Ik vermoed dat u het insigne veel eerder dan 2002 opgestuurd heeft, dus dan is het niet naar ons geweest. Wij kunnen u dus helaas niet helpen.

Veel succes met uw zoektocht en mochten wij nog iets van uw moeder tegenkomen, dan zal ik u zeker informeren.

Met vriendelijke groet,

Nannie Wiegman
Directeur FNI.nl

Het zal ons niet gauw meer overkomen dat we iets ongedocumenteerd wegsturen……..Toch raar dat de organisatie naar wie ik het insigne heb opgestuurd daar nooit op gereageerd heeft!

Voor het Florence Nightingale instituut was er het Nationaal Museum voor de Verpleging en Verzorging (Het Witte Huis), Stationstraat 27, Zetten, tel 0488-473390, www.nmvv.nl. Daar zal ik het naar toe hebben gestuurd. Dit instituut is opgegaan in het Florence en bestaat nu helemaal niet meer (site werkt niet, telefoonnummer niet en adres is nu van een woonhuis). Tsja en ergens in de overgang hebben ze het ooievaartje van ma Ans kwijt gespeeld………..

De site van het Florence Nightingale Instituut biedt erg veel informatie over de verpleging vanaf het prille begin. Leuk om even rond te neuzen.

Op 26 november ontvingen we nog deze mail van de directeur van het Florence Nightingale instituut als antwoord op een paar nieuwe vragen. De antwoorden spreken voor zich:
-Gediplomeerden worden vanaf ca. 1995 in het BIG register ingeschreven, daarvoor in registers, die bijgehouden werden door de overheid.
-Het maken van zo’n nummerregistratie is veel werk. Wij zijn een niet-gesubsidieerde instelling en moeten dus prioriteiten stellen. Dit heeft nu niet de hoogste prioriteit.
-dat varieert. Meestal alleen een nummer, bijvoorbeeld 156856. Dus dat betreft dan het insigne van de 156856 ste geregistreerde verpleegster sinds 1921. Ook staat de maker van de insignes erop, de Koninklijke Begeer.
De afgelopen eeuw zijn er honderd duizenden verpleegsters geweest, die hun insigne hebben moeten terugsturen naar de overheid. Niet iedereen deed dat. Daarom kun je nog steeds insignes via marktplaats aangeboden zien. Mogelijk heeft de organisatie waar u het naar toe heeft gestuurd niet altijd een reactie teruggestuurd, dat zou onmogelijk geweest zijn gezien de hoeveelheid. Het was immers verplicht om het insigne terug te sturen, dus dat moet om enorme hoeveelheden zijn gegaan. Ze zouden dat vast wel gedaan hebben als u er specifiek om gevraagd zou hebben. Als wij nu insignes toegestuurd krijgen en we weten wie de schenker is, sturen wij altijd een schenkingsformulier en een pakje historische kaarten om het ook netjes af te ronden.

Ooievaartje van ma Ans

Beetje laat, maar toch aan het proberen te achterhalen waar ma Ans haar opleiding tot verpleegkundige met aantekening voor kraamverpleging (het ooievaartje) heeft gevolgd. Het ooievaartje is een speld die de verpleegkundige mocht dragen als ze haar aantekening had gehaald. In die tijd heel bijzonder. Het ooievaartje heb ik na de dood van ma Ans teruggestuurd, want dat moest, zo had ik gelezen. Er stond ook een registratienummer op.

Nu blijkt dat dat ooievaartje spoorloos is verdwenen. Raar toch.

Ik herinner me nog hoe dat insigne eruit zag: een groen kruis en een ooievaartje. Ik heb het altijd wel een mooi ding gevonden.

Nou ja, geen groen kruis, maar wel die groene letters eromheen. Het lijkt wel veelbelovend dat het insigne uit de collectie komt van het Florence Nightingale instituut.

Op 20 oktober ontvingen wij van de Stichting Historisch Verpleegkundig Bezit (SHVB) dit antwoord op onze mail met verzoek om informatie:

‘Voor het vinden van het registratienummer en meer informatie verwijs ik u naar V&VN. Dat is de beroepsvereniging van verpleegkundigen en verzorgenden.
Inmiddels heb ik uw webpagina bekeken, hartelijk dank dat u doorverwijst naar de website van SHVB.
In de collectie bevindt zich, naast de vele objecten, ook informatie over de geschiedenis van de opleiding.
Als u meer informatie heeft gekregen van V&VN over de tijd waarin uw moeder haar opleiding deed, kunnen wij gericht voor u zoeken.
U bent uiteraard van harte welkom om de collectie van SHVB te bezichtigen.
SHVB is geopend iedere 2e woensdag en 4e dinsdag van de maand, van 11.00 – 14.00 uur.

Met vriendelijke groet,
Jolieke Schroot, secretaris Stichting Historisch Verpleegkundig Bezit.’

We gaan verder met een mail naar de V&VN (beroepsvereniging van verpleegkundigen en verzorgenden). Hun antwoord op 7 november 2017:

‘Allereerst excuses voor de late beantwoording van uw vraag.
Wij hebben helaas geen gegevens van wie waar een opleiding heeft gevolgd.
Wellicht kunt u deze gegevens bij het DUO navragen.  Bij ons zijn deze gegevens niet bekend.
Weet u nog waar u haar insigne naar toegestuurd heeft? Wellicht kan het Florence Nightingale Instituut u verder helpen?
Misschien is het voor u nog te achterhalen waar uw moeder gewerkt heeft. Deze werkgevers zouden u misschien ook kunnen helpen met meer informatie.

Ik wens u veel succes toe met de zoektocht en hoop dat u antwoorden krijgt op uw vragen.

Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland
Churchilllaan 11, 3527 GV, Utrecht
Postbus 8212, 3503 RE, Utrecht
T. (030) 291 90 50′

Dat Florence Nightingale Instituut klinkt wel goed. Ook daar een  mail naar toe gestuurd zonder succes. Lees hun antwoord maar. Het DUO ken ik alleen als een organisatie die zich met studenten bezighoudt, nog niet zo oud ook. Maar dat is niet geheel terecht. Ze hebben ook een aparte afdeling :

Afdeling Diploma-erkenning en legalisatie
U kunt bij de afdeling diploma-erkenning en legalisatie terecht voor informatie over:
beroepserkenning;
onderwijsberoepen;
beroepen in de kinderopvang;
het gebruik en de legalisatie van een Nederlands diploma in het buitenland.
Telefoon: (050) 599 80 36
Openingstijden: maandag tot en met vrijdag van 10.00 tot 16.00 uur
E-mail: ks.dw@duo.nl.
Daar ook maar eens een mail naar toe gestuurd.

En dit is het antwoord van de afdeling Diploma-uitereiking op 27 november 2017:
Hartelijk dank voor jullie e-mail. Helaas hebben wij hier geen gegevens van. Ook wanneer ik zelf op ondezoek uit ga, kom ik terecht bij het V&VN. Maar via de website begreep ik dat jullie hier al contact mee hebben gehad.
Ik wens jullie ontzettend veel succes met jullie zoektocht.

Eigenlijk vind ik dit onvoldoende. Het was een registratie van de overheid. De plicht tot terugsturen was ook door de overheid ingesteld. En dan zijn nu duizenden ooievaartjes spoorloos verdwenen???

DUO voegt er op de 28e nog aan toeEen lastige situatie inderdaad. Het A-diploma is destijds uitgegeven door het
ministerie van Volksgezondheid en niet door het ministerie van Onderwijs.
Wellicht zou u daar verdere informatie kunnen inwinnen.

Nou dat gaan we dan maar doen!

Van den Muijsenbergh

Gisteren familie-reünie van de familie Van den Muijsenbergh, de familie van ma Ans. Van de generatie van ma Ans was daar alleen nog haar broer Kees. Uiteraard komen daar familie (on)weetjes naar boven en mooie foto’s. We hebben ook de sporen van de historie in Tilburg bekeken. Veel mogelijkheden voor een mooi verhaal.

We plaatsen er hier twee, die enige feitelijke gegevens bevatten:

gezinskaart Tilburg van opa en om van den Muijsenbergh

Er was enige ‘verwarring’ over de geboorteplaats van ma Ans. De meningen liepen sterk uiteen: Tilburg, Valkenburg, Nijmegen en een uitzonderlijke Bergen op Zoom. Hier het bewijs dat door Hadewych tevoorschijn werd getoverd: Ans is geboren in Nijmegen. Haar ouders in Tilburg en ook Lien en Kees. Wel typisch dat de jongste kinderen er niet bij staan: Toos, Walter en Bert. Toos is geboren op 26 december 1924, Bert op 28 oktober 1930. Van Walter weten we het niet, in ieder geval tussen 1924 en 1930.

De Muijsjes zitten niet stil. Hier een bericht van Maria:
‘Als jullie goed naar de kaart kijken, zien jullie dat het een uitschrijving betreft uit Tilburg en verhuizing naar Maastricht in 1923, dus inderdaad toen pappa (oom Kees) een maand of 4 was en vóór de geboorte van Walter, Toos en Bert.’

Raadsel opgelost. De jongste drie kinderen: Walter, Toos en Bert zijn in Maastricht geboren en zullen dus op een Maastrichtse gezinskaart staan. Ze hebben naar mijn weten op de Alexander Battalaan gewoond, op de Wilhelminasingel en uiteindelijk op de Bieslanderweg 64B(?). En op de gezinskaart is te lezen: Muntstraat 13. Woonden ze toen boven de winkel? Andere adressen bekend?

Dus nu weten we waar iedereen geboren is: Paula, Wil en Ans in Nijmegen, Lien en Kees in Tilburg, Walter, Toos en Bert in Maastricht.

Staand vanaf li: Paula, Ans. volgende rij: Wil, Lien, Kees, daarop Toos, opa, Bert, oma en Walter.

Aan alle bloemen te zien, is er sprake van een feestje. Een huwelijks jubileum? Maar hoeveel jaar dan?

Medaille voorgelegd aan het Rode Kruis

Bij het Rode Kruis heb ik informatie gevraagd over het speldje. Mijn mail:

Ik lees dat u bezig bent met onderzoek naar WO II met het NIOD. Nu heb ik een vraag. Tussen de spullen van mijn vader vonden we een branche insigne vd US verbindingstroepen.
Nou was mijn vader in 1940 net afgestudeerd als internist en is op pad geweest met een Rode Kruisteam (o.a. samen met zijn kersverse echtgenote, hoofdzuster Ans).
Op de site van mijn vader kunt u het insigne zien bij de berichten en op de pagina Maastricht 1940-1949 een paar foto’s van het Rode Kruisteam.
Kunt u ons vertellen of het branche insigne en het Rode Kruis met elkaar verbonden zijn? Wanneer kreeg je zo’n insigne en waarvoor?

Hoop van u te horen!
Namens de nazaten.

En hier is het antwoord van het Rode Kruis

“SN 10.504
PA 30.351
Geachte mevrouw Tan,
Met uw e-mail van 22 september 2016 vroeg over een speldje van de Amerikaanse verbindingstroepen.
Een antwoord moet ik schuldig blijven; ik heb geen idee waarom hij deze had.

Op uw website toont u twee Rode Kruismedailles. De ene werd verleend aan mensen die zich in mei 1940 hebben ingezet. Hiervan is de administratie verloren gegaan.
De tweede is de Herinneringsmedaille 1940-1945; mevrouw Tan Kian-van den Muijsenberg is in januari 1948 voor deze onderscheiding voorgedragen.
Misschien dat u meer over het  NRK Afdeling Maastricht kunt vinden bij het RHC Limburg.

Ik hoop u hiermee van dienst te zijn geweest.

Met vriendelijke groeten,
Oorlogsarchief Rode Kruis”

vivelevinken

Even een heel ander bericht, nu over ma Ans. Op de vraag hoe was jouw oma van moeder’s kant, kwam ik op het woord ‘frievelevinken’ terecht. De uitleg daarvan is: Oma sjansde graag, ging ze helemaal kirren, draaien en schalks kijken. Bij wie zagen we dat toch tot aan haar einde: juist ja: tante Paula, de zus die in leeftijd volgde op ma Ans.
Raar woord, waar zou het vandaan komen? Ik heb het fonetisch geschreven, misschien spel je het ook nog wel anders.

Joesje reageert:
“Ik dacht altijd dat het vivelevinken was, maar kan dat woord misschien opzoeken in het Mestreechse dictionair.”

Lanny zegt:
“Volgens mij/ons is het vivelevinken!”

9 sept 2015 schrijft Joesje:
“Vievelevinken of vivelevinken betekent volgens Rinie (Ramaekers, de steun en toeverlaat van pa Hong), feesten.
Ze weet alleen niet hoe je het precies schrijft en ik heb het opgezocht in het Mestreechs diksjenaer, maar daar komt het woord niet in voor.”

Ok, twee tegen een. Ik dacht nog dat frievelevinken naar frivool verwees. Maar uit welke taal/dialect komt dit?

Het verlossende woord komt van onze nicht Carla Krüger. Haar moeder (tante Lien) was een jonger zusje van ma Ans.
kijk bij: leve de lol. mijn moeder gebruikte het ook….”
En hier kun je het woordenboek vinden waarin zij het vond. Toch Maastrichts dus.

Hier nog de reactie van Lokje:
“Nu wil ik ook nog een duit in het zakje doen. Ik heb het woordenboek Diksjenaer van’t Mestreechs” geraadpleegd. Daarin staat het volgende:
vive la vink = lustig, vrolijk, zonder zorg.
Ik heb het onze moeder ook in die context horen gebruiken. Als zij de uitdrukking  “vivelevinke” – zoals ik het ook fonetisch onthouden heb – gebruikte, bedoelde ze altijd dat iemand zorgeloos en genietend iets ging ondernemen, een beetje hetzelfde als je van een een bon vivant verwacht als die iets onderneemt.”

Grappig dat iedereen toch een eigen herinnering maakt. Voor mij (Anki) was het verbonden met sjansen, terwijl het dus een veel algemenere betekenis heeft

Ma Ans in de kraamkamer

In 1995 verscheen er in een plaatselijk Maastrichts blad enkele pagina’s uit het dagboek dat een (aanstaande) vader in 1944 bijhield rond de geboorte van zijn tweeling. Het bijzondere was dat op de foto’s bij de notities ma Ans pontificaal aanwezig was. De onderstaande foto hadden we ook zelf. Ma Ans achter de moeder met haar pasgeboren tweeling.

ans6

 

Lees de notities op de pagina Ans van den Muijsenbergh

Verloving pa Hong met Ans van den Muijsenbergh

verloving1

Op de dag van de verloving van pa Hong met ma Ans. De datum van deze foto weet ik niet. De officiële dag was in ieder geval op 25 juli 1943.

Van links naar rechts: De vader van ma Ans: Kees van den Muijsenbergh, ma Ans, pa Hong en de moeder van ma Ans: Corrie Briels

ansverloving2

Grappige foto. Van links naar rechts: Kees van Raalten, onbekende, pa Hong, onbekende, ma Ans en haar zwager Piet Krüger.

Lees meer over de verloving op de pagina Maastricht 1940-1949

Beschadigde foto van ma Ans

ans1

Gisteren vond ik alleen deze zwaarbeschadigde foto. Dacht dat ik met Photoshop er nog iets moois van moest gaan maken. Maar gelukkig was daar nog een onbeschadigd exemplaar. Die heb ik nu op de pagina van ma Ans gezet. Blijkbaar ging je naar een beroepsfotograaf (E.Joh.v.d.Horst, Hertogstraat 45, Nijmegen)en liet je in de studio één foto maken, waarvan je dan enkele exemplaren kocht. Beide foto’s zijn verstuurd aan Van den Muijsenbergh’s. Mevrouw H.van den Muijsenbergh en Markus (?) en Marie. De tekst achterop deze kaart luidt:

Poststempel 11 VIII 1915
Aan: De heer en mevrouw M v/d Muijsenbergh
Adres: Oost Java, Soerabaya. Soerabaya is doorgestreept en veranderd in Koningsplein 14, Weltevreden

Lieve Markus(?) en Marie,
Hierbij mijn jongste dochter. Zouden jullie er zoo ook geen willen? Alles hier wel, bij jullie ook? Heb je mijn brief ontvangen? 

Hartelijke groeten, je zus Corry.

Voor degenen die het nog niet gezien hebben. Via deze link kom je op de pagina waar het verhaal over ma Ans vorm begint te krijgen.