Categoriearchief: Maastrichtse tijden

muziek: pianoles

muziekschool Maastricht 1978/79

Dit is een rapport van pa Hong toen hij pianoles had op de Maastrichtse muziekschool. Hij is begonnen met pianoles nadat hij opgehouden was met vioolspelen. Ik denk omdat hij de hoge tonen niet meer goed hoorde. Maar wat een man: niet bij de pakken neerzitten maar een alternatief zoeken. Hij was op dat moment dus al begin 70.

commentaar Lokje:
Leuk dat rapport. Het is zeker zo dat hij hieraan begonnen is omdat hij niet meer goed hoorde en daardoor geen plezier meer beleefde aan het viool spelen.
De piano stond er altijd al.
Ik weet nog dat hij tegen mij (die al jaren piano speelde) zei dat pianospelen hem altijd nogal makkelijk leek in vergelijking tot viool spelen.
Je hoefde immers niet naar de juiste toon te zoeken. Hij voegde daaraan toe dat het met twee handen spelen en tegelijkertijd ook twee verschillende sleutels moeten lezen hem erg tegenviel.

commentaar Joesje:
Best wel een hoog cijfer! Ik vond zijn vioolspel van een hoog niveau.

Dat zegt wel wat, want Joes heeft zelf ook jarenlang viool gespeeld. Ik vind het dan weer zo jammer dat ik geen enkele herinnering heb aan de klank van het vioolspel van pa Hong. En dat terwijl hij thuis veel speelde en daar ook zijn trio en kwartet ontving en natuurlijk ‘Erbarme dich’ oefende in de vereenvoudigde versie van meneer Ghillis, zijn vioolleraar.

filmpjes pa Hong; eerste inventarisatie

In Frankrijk liggen de films nu keurig opgeborgen in een plastic doos. Maar wat jammer dat er nix mee gebeurt. Jim Evelein voorzitter van de LAS (de amateurfilmclub waar pa Hong lid van was) heeft met zijn video’s van enkele filmpjes van pa Hong hoeveel geweldig materiaal er is. Maar hij heeft ook laten zien hoeveel werk het is om die filmpjes echt te inventariseren. Daarvoor moet je ze afspelen, een video camera (of speciale projector) mee laten lopen om te zien wat er op de film staat en of het de moeite waard is om het te digitaliseren. De belangstelling binnen de familie is minimaal. Ook de kinderen van de kinderen Tan hebben te drukke levens.

Het zou jammer zijn als er helemaal nix mee gedaan zou worden. Daarom heb ik op basis van de summiere gegevens op de doosjes/filmpjes een excel bestand gemaakt. Hierdoor krijg je wel een indicatie van de inhoud en de tijd waarin iets speelt. Het gaat om de oudere filmpjes: 134 stuks, de meeste zwart-wit. De kleurenfilmpjes zijn helemaal niet meer gedateerd en zijn ook zonder titel. Die staan dus niet op de lijst, maar liggen wel in dezelfde doos.

Opdat deze gegevens niet verloren gaan, zal ik een uitdraai maken die ik in de doos doe bij de filmpjes en kun je via onderstaande link de hele lijst zien.

inventarisatie filmpjes pa Hong

Hieronder nog een leuke ontdekking. Op een van de filmpjes die Jim Evelein voor ons bekijkbaar heeft gemaakt van een Kerstdiner, waarin ma Ans de kalkoen aansnijdt die Maria Bergenhuizen (onze trouwe hulp in de huishouding) met witte schort binnen brengt.
Het moet in 1953 zijn geweest. Datzelfde mes wordt in ons familiehuis in Frankrijk nog steeds veel gebruikt.

Het vleesmes uit 1953. Ca. 32 cm lang

Ouderwets blijk van dank

Als je spullen uit je ouderlijk huis opruimt, kom je nog wel eens iets tegen, waar je gedachten even op blijven haken.
Neem nou dit prachtige bedankje uit 1947. Zo zie je ze tegenwoordig niet meer. En de dankbare patiënt heeft ook nog een boek uitgezocht waarvan hij dacht dat het zou aansluiten op de belangstelling van pa Hong. Zo zorgvuldig en precies geschreven. Mooi toch!

Dankwoord 1947
In dit boek stond het dankwoord

nog meer filmpjes pa Hong

Ik wist eigenlijk wel dat het niet alle filmpjes waren… en ja hoor, zoals op de foto’s te zien is, is er nog veel meer.

nog twee dozen vol + korte stukjes

Al eerder door Frans en mij gescheiden in ongedateerd en enigszins gedateerd. Prachtig die doos om kleine stukjes film in te bewaren. De teksten bij de kleine stukjes, als er al tekst bij staat, zijn wel erg ‘Bingerig’. Dacht ik eerst nog dat er bij een stukje stond: ’Bing in de weg’, onvoorstelbaar natuurlijk. Klopt ook niet er staat: Bing in de wagen;

Bing in de weg????? Nee hoor, er staat: Bing in de wagen

en verder teksten als: Bing gewaschen; Bing in de waschbak Kerstmis 1953; Bing flesch 25-7-1953 .

prachtige doos voor korte stukjes film


Er moet nog veel meer werk worden verzet dan gedacht. Zoveel ongedateerd nog. Niet alleen van oude films die aan elkaar geplakt op grote spoelen zijn gezet. Vraag is door wie en hoe geordend. Het zijn vooral de moderner uitziende filmpjes waar nix op staat. Dat zijn wrs. Ook de kleurenfilmpjes vanaf de zestiger jaren. Afijn, volgens Jim Evelein, voorzitter van de LAS, oude smalfilmclub van pa Hong, is de kwaliteit van de filmpjes nog prima.

Nog even. Ik bedoel niet dat al die films gedigitaliseerd moeten worden. Ze moeten eerst beter worden geïnventariseerd. Dat doe je door het filmpje af te spelen en tegelijk een videocamera mee te laten lopen. Het klinkt iets eenvoudiger dan het is. Jim Evelein van de LAS heeft het voor ons gedaan met een aantal filmpjes. Erg leuk qua herinneringen en je krijgt een heel goed beeld van de film zelf.

oratie zoon van dé dokter Tan

Gisteren heeft Bing zijn oratie uitgesproken aan de universiteit van Maastricht. Hij is weer ‘pulang kampong’. Daar is hij niet dr Tan maar de zoon van dé dokter Tan.

Het is mooi om te horen dat de rode draad in het leven van Bing steeds duidelijker is te zien. Zijn grote respect voor de kwaliteit van het leven tussen de vaste uiteinden: de geboorte en de dood.

Mooi om te horen hoe hij grenzen heeft overschreden; hoe hij dat niet alleen met vasthoudendheid maar ook met zoveel anderen samen deed en doet.

Hij heeft kansen gekregen en ook gebruikt, vaak ook met hulp. Zonder zijn moeder was er van zijn schoolcarrière niet veel terecht gekomen en een groot talent in de kiem gesmoord. Al eerder werd de grote betrokkenheid van pa Hong bij zijn patiënten gememoreerd. Bing kreeg dat dus met de paplepel ingegoten.

Zijn oratie is niet alleen een pleidooi om grenzen te slechten, maar ook om patiënten als mensen te blijven zien, met wie je samen bepaalt hoe lang er behandeld wordt en wanneer het tijd is om afscheid te nemen.

De oratie is te vinden op de mediasite van de universiteit van Maastricht en ook via onderstaande afbeelding.

Lou Quaden, mediasite universiteit Maastricht heeft ervoor gezorgd dat de oratie nu eeuwig op de site kan blijven staan.

Dank Lou Quaden voor deze snelle actie!

Onafhankelijkheid Indonesië in fasen

Wij denken nu te begrijpen hoe het zat met  de nationaliteit van pa Hong, vrouw en kinderen.
De onafhankelijkheid van Indonesië werd dan wel op 27 december 1949 door Nederland erkend: ‘Indonesië werd een onafhankelijk land binnen het Nederlandse koninkrijk, maar dit stelde in de praktijk niets voor’.
We veronderstellen dat het ‘nix voorstellen’ te maken had met de Nederlandse opstelling, wat doorklinkt in de IND-gegevens van pa Hong: ‘behorende tot groep C – Nederlands onderdanen behorende tot de inheemse bevolking van Indonesië.
Hoezo onafhankelijk land Indonesië? Volgens dezelfde IND-gegevens van Pa Hong ‘verwerpt [hij] de Indonesische nationaliteit’.

Onafhankelijk land, Indonesische nationaliteit, Nederlands onderdaan. Alles tegelijkertijd.

Wat een verwarrende tijden moeten het zijn geweest..
Als we nog een beloofde reactie van de IND hebben ontvangen  en hopelijk een antwoord op onze laatste vragen aan professor De Groot, zullen we de tekst definitief maken

Hieronder volgen nog enkele bronnen waaruit we hebben geput.

Onafhankelijkheid Indonesië

Tijdens de jaren van Japanse bezetting zocht Soekarno toenadering met de Japanse overheerser. Hij was hoopvol dat de Japanners hem én het Indonesische volk welgezind waren. Deze samenwerking zou inderdaad de basis leggen voor Indonesische onafhankelijkheid. De Nederlandse overheersers waren voorlopig verdreven en Indonesisch nationalisme kon zonder hinder groeien.

De Japanse bezetting oorlog eindigde met de Japanse overgave op 15 augustus 1945. Twee dagen later, op 17 augustus, riep Soekarno de Indonesische onafhankelijkheid uit. Na het vertrek van de Japanners ontstond er een periode van chaos en onzekerheid over de toekomst van Indonesië. Geweld tussen verschillende bevolkingsgroepen hield Indonesië in zijn greep.

Nederland erkende de onafhankelijkheid van 17 augustus niet. Na de oorlog heerste in Nederland nog altijd de hoop om Nederlands-Indië in eer te herstellen. Nederland zag de onafhankelijkheid van 17 augustus als een Japans instrument. Soekarno was vanwege de samenwerking met Japan voor de Nederlandse regering een verrader, vergelijkbaar met een Nederlandse NSB’er.

Binnen Nederland zorgde de Indonesische onafhankelijkheid ook voor meningsverschillen. De vraag bestond of de onafhankelijkheidsbeweging wel onderdrukt moest worden. Een koloniale oorlog was duur, zeker voor een land in tijden van wederopbouw. Ondanks protesten werd de Indische kwestie té belangrijk gevonden om te negeren.

De oorlog duurde vier jaren en was bloederig. Indonesische strijdkrachten waren bewapend tijdens de Japanse jaren en waren niet bereid de onafhankelijkheid af te staan. Meerdere Nederlandse militaire acties volgden. Onder de noemer ‘politionele acties’ vonden er bloedbaden en misdaden plaats. Aan beide zijden kwamen duizenden om het leven.

In 1949 was de oorlog voorbij. Het waren de Verenigde Staten die de doorslag gaven. De nieuwe wereldmacht wenste geen koloniaal conflict in Oost-Azië. De Amerikanen vreesden een communistische opstand in Indonesië en zagen het conflict liever zo snel mogelijk beëindigd worden. Onder Amerikaanse druk erkende Nederland de onafhankelijkheid op 27 december 1949. Indonesië werd een onafhankelijk land binnen het Nederlandse koninkrijk, maar dit stelde in de praktijk niets voor. De volledige, formele, onafhankelijkheid van Republiek Indonesië vond plaats in 1956. Bron: IsGeschiedenis 

Uitroepen van de eenheidsstaat
Koningin Juliana ondertekende de overdracht van de soevereiniteit aan de Verenigde Staten van Indonesië. De eerste president werd Soekarno. Er komt een einde aan 350 jaar Nederlandse bestuurlijke en militaire aanwezigheid in de Indische archipel. Alleen Nieuw-Guinea blijft Nederlands bezit. De staatsvorm werd zodanig opgezet dat er veel macht kwam te liggen bij zestien deelstaten. Dit had Nederland afgedwongen om suprematie van Java over de buitengewesten te voorkomen. President Soekarno was hiermee met tegenzin akkoord gegaan. Op 17 augustus 1950 riep hij de eenheidsstaat Republiek Indonesië uit waarmee een einde kwam aan de federale structuur (de Verenigde Staten van Indonesië). In 1956 maakt de Indonesische regering ook een eind aan de unie met Nederland. Zij blijft zich inspannen voor de inlijving van Nieuw-Guinea bij Indonesië. Bronnen: Defensie en wikipedia

.

 

Na 1956 is daarom sprake van naturalisatie als men de Nederlandse nationaliteit wilde verkrijgen.

 

Nederlands onderdaan, Indonesiër, Nederlander

Na het antwoord van professor René De Groot, hebben wij hem nog enige toelichtende vragen gesteld.
Hieronder volgen zijn antwoorden per onderwerp.

  1. De IND spreekt over inheemse bevolking en niet over uitheemse bevolking. Hoe kan dat?
    Antwoord De Groot:
    Dit is m.i. ronduit fout. Als Uw vader tot de inheemse bevolking van Indonesië had behoord, had hij de Indonesische nationaliteit helemaal niet kunnen verwerpen. Bovendien geeft U zelf aan dat hij van Chinese origine was en dat impliceert dat hij volgens de toescheidingsovereenkomst uitheemse onderdaan was.
  2. In de IND-brief staat dat pa Hong  de Indonesische nationaliteit verwerpt. De brief suggereert dat mijn vader (en dus moeder) de Indonesische nationaliteit hadden gekregen, anders kun je die niet verwerpen lijkt me.
    Antwoord De Groot:
    Dat klopt. Hij werd toegescheiden aan Indonesië, maar kon de Nederlandse nationaliteit terug verwerven.
  3. Hoezo was pa Hong Nederlands onderdaan. Indonesië was toch al onafhankelijk in 1951.
    Antwoord De Groot:
    Hij was Nederlands onderdaan tot 27 december 1949 en werd toen Indonesiër. Door de verklaring van 2 augustus 1951 werd hij Nederlander en met hem zijn echtgenote en kinderen.
  4. De brief van de IND heeft het over een verwerping op 2 augustus 1951. De wet die u noemt is uit december 1951. Wat gebeurde er in de tussentijd?
    Antwoord De Groot:
    In de tussentijd was hij Indonesiër.