Categoriearchief: hobbies

muziek: pianoles

muziekschool Maastricht 1978/79

Dit is een rapport van pa Hong toen hij pianoles had op de Maastrichtse muziekschool. Hij is begonnen met pianoles nadat hij opgehouden was met vioolspelen. Ik denk omdat hij de hoge tonen niet meer goed hoorde. Maar wat een man: niet bij de pakken neerzitten maar een alternatief zoeken. Hij was op dat moment dus al begin 70.

commentaar Lokje:
Leuk dat rapport. Het is zeker zo dat hij hieraan begonnen is omdat hij niet meer goed hoorde en daardoor geen plezier meer beleefde aan het viool spelen.
De piano stond er altijd al.
Ik weet nog dat hij tegen mij (die al jaren piano speelde) zei dat pianospelen hem altijd nogal makkelijk leek in vergelijking tot viool spelen.
Je hoefde immers niet naar de juiste toon te zoeken. Hij voegde daaraan toe dat het met twee handen spelen en tegelijkertijd ook twee verschillende sleutels moeten lezen hem erg tegenviel.

commentaar Joesje:
Best wel een hoog cijfer! Ik vond zijn vioolspel van een hoog niveau.

Dat zegt wel wat, want Joes heeft zelf ook jarenlang viool gespeeld. Ik vind het dan weer zo jammer dat ik geen enkele herinnering heb aan de klank van het vioolspel van pa Hong. En dat terwijl hij thuis veel speelde en daar ook zijn trio en kwartet ontving en natuurlijk ‘Erbarme dich’ oefende in de vereenvoudigde versie van meneer Ghillis, zijn vioolleraar.

filmpjes pa Hong; eerste inventarisatie

In Frankrijk liggen de films nu keurig opgeborgen in een plastic doos. Maar wat jammer dat er nix mee gebeurt. Jim Evelein voorzitter van de LAS (de amateurfilmclub waar pa Hong lid van was) heeft met zijn video’s van enkele filmpjes van pa Hong hoeveel geweldig materiaal er is. Maar hij heeft ook laten zien hoeveel werk het is om die filmpjes echt te inventariseren. Daarvoor moet je ze afspelen, een video camera (of speciale projector) mee laten lopen om te zien wat er op de film staat en of het de moeite waard is om het te digitaliseren. De belangstelling binnen de familie is minimaal. Ook de kinderen van de kinderen Tan hebben te drukke levens.

Het zou jammer zijn als er helemaal nix mee gedaan zou worden. Daarom heb ik op basis van de summiere gegevens op de doosjes/filmpjes een excel bestand gemaakt. Hierdoor krijg je wel een indicatie van de inhoud en de tijd waarin iets speelt. Het gaat om de oudere filmpjes: 134 stuks, de meeste zwart-wit. De kleurenfilmpjes zijn helemaal niet meer gedateerd en zijn ook zonder titel. Die staan dus niet op de lijst, maar liggen wel in dezelfde doos.

Opdat deze gegevens niet verloren gaan, zal ik een uitdraai maken die ik in de doos doe bij de filmpjes en kun je via onderstaande link de hele lijst zien.

inventarisatie filmpjes pa Hong

Hieronder nog een leuke ontdekking. Op een van de filmpjes die Jim Evelein voor ons bekijkbaar heeft gemaakt van een Kerstdiner, waarin ma Ans de kalkoen aansnijdt die Maria Bergenhuizen (onze trouwe hulp in de huishouding) met witte schort binnen brengt.
Het moet in 1953 zijn geweest. Datzelfde mes wordt in ons familiehuis in Frankrijk nog steeds veel gebruikt.

Het vleesmes uit 1953. Ca. 32 cm lang

nog meer filmpjes pa Hong

Ik wist eigenlijk wel dat het niet alle filmpjes waren… en ja hoor, zoals op de foto’s te zien is, is er nog veel meer.

nog twee dozen vol + korte stukjes

Al eerder door Frans en mij gescheiden in ongedateerd en enigszins gedateerd. Prachtig die doos om kleine stukjes film in te bewaren. De teksten bij de kleine stukjes, als er al tekst bij staat, zijn wel erg ‘Bingerig’. Dacht ik eerst nog dat er bij een stukje stond: ’Bing in de weg’, onvoorstelbaar natuurlijk. Klopt ook niet er staat: Bing in de wagen;

Bing in de weg????? Nee hoor, er staat: Bing in de wagen

en verder teksten als: Bing gewaschen; Bing in de waschbak Kerstmis 1953; Bing flesch 25-7-1953 .

prachtige doos voor korte stukjes film


Er moet nog veel meer werk worden verzet dan gedacht. Zoveel ongedateerd nog. Niet alleen van oude films die aan elkaar geplakt op grote spoelen zijn gezet. Vraag is door wie en hoe geordend. Het zijn vooral de moderner uitziende filmpjes waar nix op staat. Dat zijn wrs. Ook de kleurenfilmpjes vanaf de zestiger jaren. Afijn, volgens Jim Evelein, voorzitter van de LAS, oude smalfilmclub van pa Hong, is de kwaliteit van de filmpjes nog prima.

Nog even. Ik bedoel niet dat al die films gedigitaliseerd moeten worden. Ze moeten eerst beter worden geïnventariseerd. Dat doe je door het filmpje af te spelen en tegelijk een videocamera mee te laten lopen. Het klinkt iets eenvoudiger dan het is. Jim Evelein van de LAS heeft het voor ons gedaan met een aantal filmpjes. Erg leuk qua herinneringen en je krijgt een heel goed beeld van de film zelf.

filmpjes pa Hong

Nu in Frankrijk de tijd genomen om de filmpjes in een excel sheet te zetten met de informatie die pa Hong zelf heeft aangetekend. Soms staat er ook nix op, dan ofwel een stempel datum genomen, het adres: Wilhelminasingel 107 of 93, of de uiterste datum waarop de film ontwikkeld moet zijn. Het zijn vnl. films van verjaardagen, communies, Kerstmis, carnaval en vakanties. Of ook ‘Bing leert lopen’. De titel ‘verjaardag Anki’ heeft duidelijk plaats gemaakt voor St Nicolaas, want die komt ook vaak voor. Het oudste filmpje tot nu toe is uit 1949. Huwelijk Paula en Her is ook vastgelegd. Dus pa Hong kon het wel. We denken hierbij aan het huwelijk van oom Kees en tante Maria, waarvan de film mislukte :).

De filmpjes nu in een plastic box opgeslagen in de hoop dat iemand ze gaat digitaliseren. O ja, het filmpje met als titel: ‘opening kliniek’ meegenomen om te bekijken. Benieuwd of het over de Mariastraat gaat.

Azillanet, mei 2018.

L.A.S. 3: pa Hong als voorzitter

23 september 1954: in het midden tekst over pa Hong

De huidige voorzitter van LAS heeft voor ons in het archief gezocht naar berichten waar pa Hong in voorkwam. We hebben het verhaal over de gelaarsde kat al gezien. Hier nog enkele andere berichten, waaronder het vakantiefilmpje van pa Hong.

Dr Stoops wordt ook genoemd. Wat was het Maastrichtste wereldje toch klein.

pa Hong was toen voorzitter. Geen idee wie het enfant terrible was
op 12 januari 1956 nam pa Hong afscheid als voorzitter

 

L.A.S 2.: De gelaarsde kat

Wij, de kinderen, herinneren ons de tableaus die pa Hong maakte. Ze waren prachtig in al hun details. Het moet wel diepe indruk hebben gemaakt, want pa Hong presenteerde dit in 1954. De tableaus waren in kleuren. Ik kan alleen deze twee zwart-witte foto’s vinden.

de gelaarsde kat loopt over de loper

De Gouwe Poort was blijkbaar hun vaste clubadres. Vandaar dat ze daar ook hun eerste lustrum vierden. Oude bekenden komen langs: Herman Menger, tevens judo-vriend van pa Hong, de vader van Daniëls die als laatste de zaak in de Kleine Staat heeft gehad, de andere twee bestuursleden zijn mij onbekend. Absoluut niet onbekend is Frans Lahaye. Frans en zijn vrouw Ria waren goede vrienden van onze ouders. Tante Ria was mijn peettante.

L.A.S 1. Limburgse Amateur Smalfilmclub

LAS (Limburgse Amateur Smalfilmclub)

eerste lustrum LAS, 1952*

Hiermee begon het. Ik kwam dit tegen tussen de foto’s. Bekend was dat pa Hong ook een enthousiast smalfilmer was en dat hij met Herman Menger en Jo Blankevoort (en ongetwijfeld nog een aantal andere bekenden) in een smalfilmclub had gezeten. Maar om van L.A.S. tot de smalfilmclub te komen, daarvoor moet je de juiste zoekterm invullen. Dus niet L.A.S. maar gewoon las Maastricht. Dat deed Frans dus. Dan blijkt dat de club nog steeds bestaat! Het heet nu LAS: smalfilm- en video club.

Opgericht op 21 februari 1947, zo blijkt uit de statuten. Contact met de voorzitter en secretaris leverde nieuwe informatie op.:
‘Graag reageer ik op uw bericht aan onze secretaris van de LAS. Ik ben momenteel het LAS archief aan het inventariseren om het over te kunnen dragen aan het Regionaal Historisch Centrum Maastricht. Van 1947-1952 zijn er geen stukken aanwezig, dus als wij een kopie van de feestkaart uit 1952 mogen ontvangen, dan graag. Uw vader was voorzitter tot en met 1955. In 1956 werd het de heer Meijs. Is uw vader  toen uit Maastricht vertrokken?
Ik vond nog een clubblad uit 1954 waarin werd vermeld dat uw vader een vakantiefilm vertoonde in kleur. Vermeld werd dat de opnamen zeer mooi waren van de kinderen die aan de rand van een bergriviertje zaten. Mocht deze film en andere materialen uit de LAS periode nog aanwezig zijn dan wil ik daarover graag met u in contact treden.’

*De menukaart hebben we geschonken aan de LAS. Het is nu het oudste stuk in het archief. Waar kan het beter zijn?

We hopen nog wat meer informatie te krijgen!

Pa Hong fotografie

Ons leven lang hebben wij lessen en tips van pa Hong gekregen over fotografie Over filmpjes ontwikkelen, foto’s afdrukken en de beste posities en tijdstippen om een foto te maken met een mooie lichtinval. Een les ging bijvoorbeeld over het kikvorsperspectief: nooit staand een foto maken van iets dan kleiner is dan jij, maar altijd door de knieën gaan. Pa Hong deed dat nog achteloos toen hij een jaar of tachtig was. Kijk maar:

pa Hong met een van zijn Leica’s

Zo’n les vergeet je natuurlijk nooit meer. Tijden veranderen, fototoestellen worden ingeruild voor smartphones, maar het perspectief blijft:

Anki in Ierland in 2017

Ik bedoelde eigenlijk deze foto:

Dit is het echte pa Hong standje

Planten en pa Hong

ABUNDANT

forsythia

Pa Hong vond dit een prachtige struik. Hij komt hier niet zo goed uit de verf, maar ik vind vast nog wel een van zijn eigen foto’s. Hij benoemde hem altijd en zei dan dat hij altijd zo ‘abundant’ bloeide.

Jarenlang hebben Frans en ik als we zonder hem de struik zagen, elkaar weer vroegen: hoe heet dat ding ook al weer. Op een gegeven moment onthielden we het: forsythia. Maar dan…het woord abundant heeft ons jaren gekost. Maar uiteindelijk is het eerste woord dat bij ons opkomt bij het zien dan deze bloeiende struik in maart: abundant!

CAMELIA
Jarenlang woonden Frans en ik aan het Cameliadal. Pa Hong vond dat wij daar een camelia moesten hebben. Hij schonk ons er een. Al snel uit zijn zicht liet de prachtig bloeiende camelia zijn knoppen vallen. Nog erger werd het in de winter: hij vroor dood. Weer kregen we een nieuwe en nog eens. Pas later kwamen de winterharde camelia’s in het assortiment, maar toen waren we al verhuisd, waar we nu wel een camelia in leven weten te houden!

ABUTILON
knoeien met plantjes, kweekjes en zaadjes zit een beetje in de genen. Al is het zo dat ik die kweekjes vaak vergeet water te geven als ze dat nog zo hard nodig hebben. Uit al mijn abutilon zaadjes, kwam slechts een tot wassom. Ik gaf hem aan pa Hong met het verhaal erbij dat dit de enige was die ik in leven had weten te houden. Zijn eigen versie van dit verhaal hoorde ik terug via een van zijn dames. “Je vader zei dat je hem zou vermoorden als hij dit plantje dood zou laten gaan.” Nou ja.

OLEANDER
Zuid Frankrijk en oleander hoorden bij elkaar vond pa Hong. Hij knipte overal stekken af. Stopte ze in de grond, in een bierflesje van donker glas,  in een potje met met een plastic zakje erom. Altijd wist hij ze te laten wortelen. Ik dacht natuurlijk: dat is makkelijk, kan ik ook. Ik heb stekpoeder gekocht, de stekjes erin gedipt, in aarde, plastic zakje, geen plastic zakje, in het licht, in het donker. 99% legde het loodje. Een stek is uiteindelijk gaan wortelen. Die heb ik snel aan Lokje cadeau gedaan met als gevolg dat dat een mooie plant is geworden. Ik blijf volhouden, ieder jaar weer in Frankrijk/Azillanet.

klapper met allemaal aantekeningen over stekken, scheuren, bemesting, de beste habitat..

STEKKEN
Pa Hong pakte het stekken heel wetenschappelijk aan, zo blijkt uit zijn nalatenschap. Maar misschien is dat van na de oleander tijd.
Hier een van zijn klappers vol aantekeningen. Hij stuurde ook regelmatig briefjes naar ons met allerlei aanwijzingen voor kwakkelende planten of een brief met zaadjes en aanwijzingen voor de beste kweekmethode.

Speelde pa Hong al viool in Indië?

Het leek ons een onbeantwoordbare vraag geworden. Speelde pa Hong al viool toen hij nog in Sepanjang woonde of is hij er in Nederland pas mee begonnen in zijn studententijd.

Het antwoord blijkt heel eenvoudig te zijn. Neef Enghwa herinnert zich dat er een viool was in Sepanjang, Hij dacht dat oom Tik viool speelde.
Onze nicht Lian in Surabaya (onlangs 80 jaar geworden) beantwoordt deze vraag per whatsapp als volgt:
‘papi speelde viool en oom Tik fluit, maar we hebben het zelf nooit gehoord’.

Soms is het leven eenvoudiger dan je denkt 🙂